Ik ben niet zo heel snel van mijn stuk gebracht, maar toen mij recent gevraagd werd of ik een transgender ben viel ik heel even stil. Het overkwam me na afloop van de groepsbijeenkomst bij Stichting Hindustani, waar ik gespreksleider was om het thema LHBTI bespreekbaar te maken. Een mevrouw kwam naar mij toe en stelde mij deze vraag. Mijn eigen beeldvorming speelde meteen op, waarbij ik me afvroeg of ik er soms te mannelijk uit zie en ik me niet bedacht dat er ook genoeg transgenders zijn die er juist heel vrouwelijk uitzien. Toen ik me na een paar seconden had herpakt vroeg ik wat maakte dat ze deze vraag aan me stelde. Ze zei me dat ik zo open en vrij over het onderwerp LHBTI sprak waardoor ze dacht dat ik er zelf mee te maken heb.

Open en vrij ergens over kunnen praten betekent  voor mij dat ik niet uitga van oordelen en probeer de ander echt te zien en te begrijpen. Ik zal niet pretenderen dat ik oordeelloos ben, maar ik streef er wel naar om zo oordeelloos mogelijk in het leven te staan en mensen bewuster te maken van hun eigen oordelen. Zodra je oordeelt sluit je namelijk iets in je hart, waarmee je niet alleen de ander buitensluit, maar ook jezelf remt in je eigen groei en en het op een onbevangen manier in het leven staan.

Deze bewuste avond was ik gespreksleider waar vier dappere vrouwen hun verhaal deelden over hun lesbische geaardheid. Drie van de vier vrouwen waren nog relatief jong en vertelden dat zij deelnamen aan het gesprek vanwege het vergroten van de zichtbaarheid. Ze hebben een rolmodel gemist tijdens hun zoektocht en hun verlangen is om geaccepteerd te worden zoals ze zijn. Hun verhalen laten zien dat juist in de directe omgeving het oordeel prevaleert boven acceptatie. Hierdoor zijn ze afgesneden van sociale steun van dierbaren en kan zelfs de vreugde niet gedeeld worden.

 

De vierde spreekster had een ander doel voor ogen. Ze vond dat met name de Hindoestaanse gemeenschap weer eens opgeschud mocht worden. Al vier jaar is zij emancipatie ambassadeur voor de gemeente Den Haag en zet zij zich op vele manieren in om het onderwerp onder de aandacht te brengen, zowel in Nederland als in Suriname. Wat mij raakte in haar verhaal was de rol die zij aan de grootouders toedicht. Als gezagsdragers binnen de familie hebben zij een essentiële rol op te pakken om te zorgen voor tolerantie en acceptatie. Uit haar ervaringen blijkt dat deze oudere generatie veel opener staat tegenover LHBTI dan hun eigen dochters en zonen.
Ze wees erop dat binnen het Hindoeïsme LHBTI-ers erbij horen; in de heilige boeken staan zij genoemd. Daarom vindt ze het des te schrijnender dat er zoveel mensen zijn binnen de gemeenschap die hun eigen kind niet kunnen accepteren zoals deze is.

Tegelijkertijd gaf ze aan dat de Hindoestaanse gemeenschap trots mag zijn op de manier waarop zij het thema bespreekbaar maakt en er onderzoek naar doet. Inmiddels  zijn er wetenschappelijke publicaties verschenen. Aansluiten bij andere (culturele) gemeenschappen om inzichten te delen, ervaringen over te brengen en over en weer te leren is waar Stichting Hindustani zich hard voor maakt. Zodat het gezicht achter de LHBTI-er zichtbaar wordt en het de normaalste zaak van de wereld wordt dat we met elkaar in gesprek zijn.

Met dank aan de gastsprekers: Anysha, Lena Leonardie, activiste Shiwali en projectleider  LHBTI Sanam van Voorthuijsen (foto)